Contes

L'ignorncia de Confucio

Confucio qu'ra un filosfe qui viv en China deu temps de la dinastia Zhou, que h chic o mic dus mila cinc cents ans.

Que disen qu'ra lo sapient mei conegut deu monde, e tots que l'arrespectavan.

Un dia, en anar culher aiga a la hont, que ved un coble qui ne deishavan pas de batalar.

Confucio que s'estangu ent'us espiar.

— Lo sorelh qu'ei mei prche de nosautes quan se lhva e mei luenh a mieidia — ce dis lo gojat.

— Non, ce dis la gojata — qu'ei mei luenh quan se lhva e mei prche a mieidia.

Lo gojat n'ra pas d'acrd, e que dig :

— Quan se lhva, qu'ei gran com ua arrda. E quan se coca, que sembla a ua assieta. Aqu, qu'ei per'mor que'u vedem mei gran quan ei prche e mei petit quan ei luenh.

Mes la gojata qu'av un aute argument:

— Quan se lhva, qu'ei hred enqra, mes de cap a mieidia, que'ns escaloreish. Aqu que vu dser que quan se lhva, qu'ei luenh e a mieidia, qu'ei prche.

Lo gojat que's car, pensatiu. Pensatiu com l'mi qui'us escotava.

Lo gojat que hiqu un cp de cobde a la gojata. Era tanben que s'aperceb qu'un vielht que'us escotava. E que reconegn lo sapient.

— Diga, gran Confucio — ce'u demand lo mainat — qui ei qui a rason ?

E Confucio que reconeg que ne sab pas qui av rason ; en efit, lo sorelh que sembla estar mei prche quan se lhva per'mor qu'ei mei gran e mei prche a mieidia per'mor qu'ei mei caut.

Lavetz, la gojata, esmaliciada, que'u dig:

— E qu's tu lo mei sapient de China ?

Tste : Koldo Izagirre

Trabucada : Institut Occitan (Ple Lenga & Societat)

Votz : David Bordes

A qu'ei l'istura deu sapient Confucio, e que vien en escotar de China enl

Creative Commons Lizentzia